Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς (7ον) - Σύντομη ἐρμηνεία.
Κατά Λουκᾶν, (η' 5-15)
Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως.
Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Νεοελληνική ἀπόδοση & σύντομη ἐρμηνεία
Ἔχει σημασία τὸ ὅτι ὁ Κύριος παρομοιάζει τὸν λόγο του μὲ τὸν σπόρο, διότι ὁ σπόρος κρύβει μέσα του μεγάλη δύναμη. Ἂς ἀναλογισθοῦμε, τί εἶναι ὁ σπόρος; Ἕνας μικρὸς ξερὸς κόκκος ποὺ θάβεται στὴ γῆ. Τὰ δένδρα ποὺ ὑπάρχουν στὰ δάση τῆς γῆς καὶ τὰ ἄνθη τῶν ἀγρῶν καὶ ἡ πρασινάδα τῶν κάμπων ὑπῆρχε στιγμὴ ποὺ εἶχαν τὴ μορφὴ μικροῦ σπόρου. Ὅταν ὅμως ὁ σπόρος αὐτὸς βρεῖ τὶς κατάλληλες συνθῆκες, μπορεῖ νὰ φυτρώσει ἀπὸ αὐτὸν βλαστάρι γεμάτο ζωή. Μπορεῖ νὰ γίνει μεγάλο δένδρο μὲ βαθιὲς ρίζες καὶ πλούσια φυλλώματα· δένδρο κατάφορτο μὲ καρπούς.
Ἀντίστοιχα κρύβει μέσα του δύναμη πολὺ μεγαλύτερη, θεϊκὴ δύναμη, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἔχει μέσα του Πνεῦμα Ἅγιο. «Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι», διδάσκει ὁ Χριστός. Δηλαδή, τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέω ἔχουν μέσα τους Πνεῦμα Ἅγιο καὶ μεταδίδουν ζωή. Εἰσέρχεται ὁ θεῖος αὐτὸς σπόρος στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καί ὅταν βρεῖ κατάλληλο ἔδαφος, τὴ μεταμορφώνει. Γκρεμίζει κάθε τὶ παλιὸ καὶ σάπιο καὶ ἐξαγιάζει τὶς σκέψεις, τὰ φρονήματα καὶ τὶς ἐπιθυμίες τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ θεϊκὴ αὐτὴ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ φαίνεται καὶ στὸ κήρυγμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Τί ἦταν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι; Μήπως ἦταν μορφωμένοι ἐπιστήμονες ἢ ρήτορες; Ἀγράμματοι ψαράδες ἦταν. Κι ὅμως τὸ κήρυγμά τους, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δηλαδή, ἀνέτρεψε αὐτοκρατορίες, ἄλλαξε τὸν κόσμο, ἀνακαίνισε ὅλη τὴν Οἰκουμένη.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης*
.png){kind=spacer}