Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς (9ον) - Σύντομη ἐρμηνεία.
Κατά Λουκᾶν, (η' 41-56).
Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος χαρίζει ζωὴ στὴν αἱμορροούσα ψυχή μας.
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.
῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.
Σύντομη ἐρμηνεία.
Πλῆθος κόσμου εἶχε περικυκλώσει τὸν Χριστό. Τὸν ἔσπρωχναν. Τὸν ἄγγιζαν μὲ τὰ χέρια τους, χωρὶς ὅμως νὰ Τὸν ἀγγίζουν μὲ τὴν καρδιά τους. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές του, ὅτι κάποιος μὲ ἄγγιξε. Μέσα σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ πλῆθος μία αἱμορροούσα γυναίκα μόνο Τὸν πλησίασε μὲ τὸ σωστὸ φρόνημα. Τὸ πρῶτο στοιχεῖο ποὺ εἶχε, ἦταν ἡ ἀκλόνητη πίστη. Ἦταν ἀπολύτως βέβαιη ὅτι ὁ Κύριος εἶχε τὴ θεία δύναμη νὰ τὴ θεραπεύσει. Δὲν ἀμφέβαλλε ὅτι καὶ μόνο τὴν ἄκρη τῶν ἱματίων του νὰ ἀγγίξει, θὰ σωθεῖ. Τὸ ἄγγιγμα αὐτὸ δὲν ἦταν μιὰ ἁπλὴ ἐπαφὴ τοῦ χεριοῦ της, ἀλλὰ μιὰ βαθιὰ ὁμολογία πίστεως στὴ θεία προέλευσή του.
Ἡ αἱμορροούσα τοῦ Εὐαγγελίου πλησίασε τὸν Κύριο καὶ μὲ εὐλάβεια, μὲ δέος, μὲ συστολή. Δὲν εἶχε τὴν παρρησία νὰ σταματήσει τὴν πορεία του, νὰ σταθεῖ μπροστά Του, νὰ ἀγγίξει τὸ Σῶμα του. Οὔτε ἀπὸ μακριὰ ἔστω νὰ Τοῦ ἐκθέσει τὸ πρόβλημά της. Ἀλλὰ σιωπηλὰ προσπάθησε νὰ Τὸν προσεγγίσει ἀπὸ πίσω καὶ νὰ ἀγγίξει μόνο τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του. Κι ὅταν ἀποκαλύφθηκε τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς καὶ δὲν μποροῦσε πλέον νὰ παραμείνει στὴν ἀφάνεια, Τὸν πλησίασε τρέμοντας ἀπὸ φόβο καί, ἀφοῦ ἔπεσε γονατιστὴ μπροστά Του, διηγήθηκε ὅ,τι τῆς εἶχε συμβεῖ.
Μὲ βαθιὰ εὐλάβεια ἂς προσερχόμαστε κι ἐμεῖς γιὰ νὰ μεταλάβουμε τὸ Ἄχραντο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου μας. Ἡ εὐλάβεια αὐτὴ θὰ ἐκφράζεται καὶ μὲ τὴ σεμνὴ στάση τοῦ σώματός μας. Πρωτίστως ὅμως θὰ ἐπιβεβαιώνεται μὲ τὴν ἐσωτερικὴ συντριβὴ τῆς καρδιᾶς μας, μὲ τὸ ἱερὸ δέος καὶ τὸν βαθὺ σεβασμὸ ποὺ θὰ αἰσθανόμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν προσερχόμαστε μὲ ἐσωτερικὸ θάρρος καὶ ἀέρα, θεωρώντας ὅτι τὸ ἀξίζουμε ὡς βραβεῖο τοῦ νομιζόμενου ἀγώνα μας. Ἀλλὰ «μετὰ φόβου Θεοῦ», ὅπως μᾶς προσκαλεῖ ὁ ἱερέας. Μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι μᾶς δωρίζεται χωρὶς νὰ τὸ ἀξίζουμε· μᾶς προσφέρεται χωρὶς νὰ τὸ διεκδικοῦμε· μᾶς χαρίζεται χωρὶς νὰ τὸ δικαιούμαστε. Μὲ χαρὰ καὶ ἱερὸ φόβο νὰ μεταλαμβάνουμε.
Ὅταν μὲ ἀκλόνητη πίστη καὶ βαθιὰ συστολὴ μετέχουμε στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τότε ὄχι ἁπλῶς Τὸν ἀγγίζουμε, ἀλλὰ γινόμαστε ἕνα μὲ τὸν Ζωοδότη Χριστό. Τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του ἑνώνονται μὲ τὴν ὕπαρξή μας. Εἰσέρχεται, κατοικεῖ μέσα μας Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ «Ὢν» καὶ χαρίζει ζωὴ στὴν αἱμορροούσα ψυχή μας.
Ἡ ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου.
Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο δὲν ἀφορᾶ μόνο στὰ θαύματα καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀφορᾶ στὴν ἐλπίδα πέρα ἀπὸ τὴν ἐλπίδα. Στὴν περίπτωση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου βλέπουμε ἕνα παιδὶ ἤδη νεκρό. Ὅλοι τὸ γνωρίζουν. Ὑπάρχει τέτοια βεβαιότητα, ὥστε ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ λέει: «Ὄχι! Αὐτὸ τὸ παιδὶ δὲν ἔχει πεθάνει, ἀλλὰ κοιμᾶται», ὅλοι τὸν ἀντικρούουν: «Ὄχι αὐτὸ τὸ παιδὶ ὄντως ἔχει πεθάνει». Καὶ τότε ὁ Χριστὸς μὲ ἕναν λόγο δύναμης, ἀλλὰ καὶ μὲ μιὰ πράξη ἀγάπης καλεῖ καὶ πάλι τὸ παιδὶ στὴν ἐπίγεια ζωή.
Κι ὅπως ὁ
Χριστὸς ἀνέστησε τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου, ἔτσι θά ἀναστήσει καί ἐμᾶς καί ὅλους τούς ἀγαπημένους μας κατά τή Δευτέρα Του Παρουσία. Αὐτή τήν πίστη ὁμολογοῦμε κάθε φορά πού λέμε τό Σύμβολο τῆς πίστης μας. «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης*
.png){kind=spacer}