Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς (10ον) - Σύντομη ἐρμηνεία.
Κατά Λουκᾶν (ιστ' 19-31).
Τὰ ἄφθαρτα ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου.
Εἶπεν ὁ Κύριος· ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
Σύντομη ἐρμηνεία.
Στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ· ἐκεῖ μεταφέρθηκε ὁ Λάζαρος, ὁ πτωχὸς καὶ ταλαίπωρος αὐτὸς ἄνθρωπος τῆς παραβολῆς. Ἔπειτα ἀπὸ μιὰ ζωὴ δυστυχίας, πείνας καὶ πόνου, στὴν αἰώνια μακαριότητα τοῦ Οὐρανοῦ, στὴν ἀτελεύτητη ἀνάπαυση τοῦ Παραδείσου. Ἐκεῖ ὁδηγήθηκε τιμητικὰ ἀπὸ συνοδεία Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ἡ διδακτικότατη αὐτὴ παραβολή, ποὺ διηγήθηκε ὁ Κύριος, μᾶς δίνει μιὰ καλὴ εὐκαιρία νὰ δοῦμε ὅτι εἶναι ἀληθινά, ὑπαρκτὰ τὰ ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου καὶ ὅτι τὰ ἀπολαμβάνει ὅποιος ἀγωνίζεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὑπάρχει ὁ Παράδεισος, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος» Ἡ ἀτελεύτητη χαρὰ τοῦ Παραδείσου εἶναι βαθιὰ προσδοκία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁμολογοῦμε καὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Πῶς θὰ γίνουμε ὅμως μέτοχοι τῆς χαρᾶς αὐτῆς;
Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν χαρίζεται· προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν ἄνθρωπο ποὺ ποθεῖ τὸν Κύριο καὶ τὴν αἰώνια ἕνωση μαζί Του, καὶ ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη του αὐτὴ μὲ τὸν καθημερινὸ ἀγώνα του. Στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν θὰ εἰσέλθει ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόζει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὶς ἅγιες ἐντολές του. Ἐκεῖνος δηλαδὴ ποὺ ἀγαπᾶ τὸν συνάνθρωπό του καὶ ζεῖ μὲ καθαρότητα, ταπείνωση, ὑπομονή, μὲ διαρκὴ μετάνοια.
Στὴν ἐποχὴ τῆς ἀποθεώσεως τῆς ὕλης καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀπολαύσεων, σήμερα ποὺ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι προσκολλημένος στὸ «ἐδῶ» καὶ τὸ «τώρα» ἀγνοώντας ἢ ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν αἰωνιότητα, ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νὰ εἴμαστε στραμμένοι στὰ ἄφθαρτα καὶ αἰώνια ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου, ποὺ εἶναι ἀληθινά, ὑπαρκτὰ καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε καθημερινὰ γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους. Τότε Ἐκεῖνος, ὁ Πανάγαθος καὶ Ἐλεήμων, θὰ μᾶς ὁδηγήσει μὲ τὸ ἄπειρο ἔλεός του στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραὰμ καὶ θὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια ζωὴ κοντά Του.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης*
.png){kind=spacer}